Kız bankta tam yanına oturdu, artık büyümüştü bir çocuk değildi;

 "O şey gene çıtırdayarak ses çıkartıyor" dedi.

 Uzun zaman önce aldığım, içinden yıllar önceki bir tren biletinin ayraç olarak çıktığı kitabın kapağını kapattım,

 "Bu sefer bir çıtırtıyı duyamıyorum" dedim.

Şaşırmadı, yüzümden yalan söylediğimi anlıyordu;

"Anlayamadığın şeyler ses çıkarmaz." dedi.

Artık büyümüştü soru sormuyordu yargılıyordu.

 "Bazen o sesi sadece kendin duymak istersin" dedim.

 Kafasını birşey ararcasına bana doğru çevirdi, yanağıma bir öpücük kondurup;

 "Haklısın galiba" dedi.

 İzmariti fırlattım... Sessizce bekledim ve... Çıtırtıyı dinledim.